Vrijdag 30 maart 2012

Eugène Brands zittend op de vensterbank van zijn huis aan de Oudezijds Voorburgwal 86, Amsterdam 1945
foto Frits Lemaire

Van een goeie bijeenkomst krijg je altijd knetter veel energie. Het betrof vanmiddag een onthulling van totaal onbekend, surrealistisch getint proza en dito dito poëzie - daterend van ver voor de Vijftigers - van de Cobra schilder Eugène Brands (1913- 2002), een subtiel en optimistisch mens.
Naast Constant was hij mijn grote favoriet, zijn tijd ver vooruit, een kenmerk van autodidacten.
Die hebben een authenticiteit en een genie waar een 'gestudeerd' mens helaas nooit aan zal kunnen tippen; een enkeling niet te na gesproken. Simon, Remco, Gerrit, Lucebert, Hugo, Bert, Johnny - van hen weet ik het zeker: geen opleiding en daarom uniek. Het putten vanuit het pure zelf, niet gestuurd, beïnvloed of belemmerd. Vrije geesten die hun eigen spoor en plan trekken door de wereld, wars van houvast van huis uit, trouw aan en overtuigd van zichzelf.
Ik heb Eugène Brands ooit bij hem en zijn vrouw Toos thuis mogen ontmoeten, aan Simons zijde - dat spreekt vanzelf - en op de film die werd vertoond vanmiddag ondergingen wij hem, een uiterst aantrekkelijk, begeistert man.
"Wie zich zijn eigen weg baant door de wereld, hoort in het leven eens zijn eigen lied" is een tekstregel van Adriaan Roland Holst (?) die Simon altijd debiteerde nog voor wij het station van Eindhoven verlieten; gebeiteld in steen boven een der ingangen. En zo is het.
God, wat ben ik door Simon gevormd en opgevoed in de literatuur - ìk was de doctorandus, maar hìj was de universele alweter; zoveel meer waard, want voortkomend uit de diepste hunkering naar kennis. En wat een mensen heb ik door hem mogen leren kennen. Ik kan hen mijn vrienden noemen en dat doe ik ook. Vanmiddag kuste of groette ik van harte: Frida en Laurens van Krevelen, als Laurens Vancrevel dichter, toelichter en uitgever van Brumes Blondes, een serie boeken over mensen die ertoe doen. Hij gaf ook Hartslag, verkenningen van een experimenteel 1949-1960 uit, drie weken voor Simons dood, zijn laatste boek en tevens zijn begin als schrijver in Parijs, eigenwijsneus.

Nono Reinhold en Tenny Frank aan weerskanten van mij gezeten, tezamen de drie gratiën vormend, weduwen en muzen van onze grote geliefden. Piet Calis, die mij op het Boekenbal al beloofde zijn onlangs verschenen Literaire vriendschappen te sturen, en nu nog eens (Piet!). De 88-jarige Thea Schierbeek, nog altijd zelfstandig van de partij, een 80-jarig stuk (ik weet helaas niet hoe je voornaam luidt, maar ik ken je al heel lang van zien), de op Cobra gepromoveerde Willemijn Stokvis, die een fantastische verhandeling hield op grond van haar vondsten - een speurneus pur sang - moeder van de topmuzikanten Pablo en Jos de Haas, die ik ken uit mijn Dogtroep verleden.
Dierbare oude vrienden Nico Koster, Dorothy en Lex Schrama, Toos en Eugénie Brands, H.C. ten Berge, dichter die met ons in Zuid-Afrika was in 1996, Karel Eykman, die mij op Kiki de Haas z'n verjaardag complimenteerde met mijn boek, het in mijn voordeel vergelijkend met ... u weet wel.
Ik voelde me met velen verwant en dat deed mij zielsveel goed.

Een en ander speelde zich af in het academisch-cultureel centrum Spui 25 te Amsterdam, waar twee bijzondere uitgaven het licht zagen: Eugène Brands, Sterrenbeelden in het zand. Gedichten 1938-1946 en Eugène Brands, Het sterffeest en ander dichterlijk proza 1938-1948. Niemand van zijn later beroemde vrienden heeft ooit geweten van zijn ongebreideld schrijflusttalent - zelfs zijn vrouw niet - behalve die ene onbekende, die een halve eeuw lang een grote schat onder zijn vleugels had. Vandaag uitgevlogen, door de dood ontsloten en door levenden omarmd.

Eugène Brands met zelfgemaakt masker ca. 1947 - uit Collages en Assemblages

Aan Eugénie, 1954 uit Werk op papier

Tevoren had ik even op de vrijdagse Boekenmarkt op het Spui gegrasduind, wat een weelde, het Verzameld werk van Franz Kafka in één band van Querido aangeschaft, MCMLXXVII (daar moest ik Simon dan mee helpen), om van A tot Z te lezen als het deze zomer langdurig gaat regenen! Liever niet natuurlijk, maar Franz zal eraan geloven. Alle tijd . . .

Eugène Brands The source of light 1991 - uit Schilderijen

Niet dat mijn vorige uitstapjes niet noemenswaardig waren, maar deze vrijdag in eenzaamheid, na een verrukkelijk, groots samenzijn met gelijkgezinden, riep mij tot de orde: het gaat mij goed, dat wilde ik u even laten weten. Als ik omringd word door zulk een spirituele kwaliteit - en dat in alle opzichten eigenlijk voortdurend - kan ik niet anders dan volmaakt gelukkig zijn - Alleen.

Vrijdag 24 februari 2012

Constantin Brancusi - LA COLONNE SANS FIN - 1937

Eigenlijk denk ik voortdurend aan onze koningin, die ik hoogacht, en aan haar familie.
Vele Nederlanders die ooit een dramatisch verlies hebben geleden zullen nog directer bij haar betrokken zijn, omdat zij kunnen voelen wat Beatrix als moeder doormaakt en Mabel als echtgenote. Het voelt als een onverbiddelijk 'schaakmat'.
De kans is uiterst gering zo niet nihil dat prins Friso ooit nog uit zijn coma ontwaakt. Dit werd zojuist op een persconferentie in Innsbruck door zijn behandelend geneesheer Wolfgang Koller, hoofd van de trauma-intensive care, bekendgemaakt.
Ik wens maar één ding voor onze koninklijke familie: dat zij kracht put uit haar geloof in God.

Dinsdag 31 januari 2012

Overladen met geschenken keerde ik zondagavond huiswaarts

Afgelopen weekend viel ik meerdere malen met mijn neus in de boter bij onze Zuiderburen.
Het was mij al eerder opgevallen: hun culturele beschaving en individuele bevlogenheid gaat de onze inmiddels verre te boven. De wet van de remmende voorsprong geldt zeker waar het de Kunsten betreft. De Vlamingen hebben een geheugen voor helden, waar wij de doden graag zo snel mogelijk vergeten. Ik zie dit wellicht door een gekleurde bril, maar feit is dat de maand februari in het teken staat van Simon Vinkenoog, in minstens 5 dorpen en steden in Vlaanderen.

Het begon zaterdagmiddag in Harelbeke waar het op 9 mei 2009 voor Simon eindigde: zijn allerlaatste publieke optreden vond plaats in de bibliotheek aldaar. Er zijn van die mensen die een hele regio cultureel op sleeptouw nemen en bibliothecaris Jan van Herreweghe is er één van.
Met ongelooflijk veel liefde, visie en nauwkeurigheid had hij een overdonderend mooie expositie samengesteld van Simons beeldend werk en allerlei parafernalia die ik hem in december had meegegeven: van beenwarmers met de Amsterdamse vlag tot ridderorde van Oranje-Nassau.
Ook de boekjes van rijstpapier die hij vlak voor zijn dood in het revalidatiecentrum maakte en beschreef ( 'Overleven is de moed niet verliezen') en zijn allerlaatste woorden op de allerlaatste bladzijde van zijn moleskine-dagboek ( ... en nu met Edith nog - - - ) heb ik Jan toevertrouwd en dat doe je alleen aan een vriend. Want zo bijzonder is het: ik heb waarachtig veel echte, trouwe vrienden in heel Vlaanderen.

Jan van Herreweghe (l) en meester-drukker Jos Brabants

Het leuke aan een functie op niveau is dat je zoveel meer kunt doen dan er van je verwacht wordt. Het nuttige met het aangename verenigen! Als het eerste op rolletjes loopt, kan je de teugels laten vieren - de paardjes doen het werk - en je wijden aan het aangename, je eigenlijke passie die in het verlengde van je werk ligt. Jan had het dan ook niet alleen bij Simon gelaten.
Op dezelfde dag vond in een stadspark de onthulling plaats van het gedicht Kalle van de Nederlandse Tjitske Jansen. Zij had vorig jaar de opdracht gekregen een gedicht te schrijven over Harelbeke en was uitgekomen bij de mythologische figuur Kalle met de Haak, in een sketch ter plekke voortreffelijk verbeeld door zeven leerlingen van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans.

Tjitske leest voor, met naast zich de trotse schepen van cultuur Rik Pattyn

Heerlijk, je verzekerd te weten van gezagdragers als Rik Pattyn die geven om de parels in hun gemeenschap, in casu Jan van Herreweghe. Ik zou er een ketting van willen rijgen, ware het niet dat Jan een solitaire diamant is, die Harelbeke doet schitteren in mijn ogen.

's Avonds gingen we naar een optreden van Tjitske in de bibliotheek van het nabijgelegen Menen en tegen 22.30 uur voerde Jos Brabants mij mee terug naar Gent, een van mijn lievelingssteden.
Daar wachtte mij een grote verrassing. Ik wist dat ik zou logeren op een mij bekend superadres - Galerie Link van Wouter de Bruycker in de Kwaadham - maar niet dat er op steenworp afstand voor de tweede keer een Lichtfestival werd gehouden. Op tien locaties hadden kunstenaars zich losgelaten en uitgeleefd op Licht, en zo belandde ik tussen de 200.000 mensen die alleen al op zaterdagavond tussen 18.00 en 24.00 uur van dit schouwspel kwamen genieten. Midden in de nacht was het daar drukker op straat dan bij ons de Kalverstraat op zaterdagmiddag. Een feest!

Zo werd de Sint Jacobskerk psychedelisch bewegend kantwerk - de Belfortstraat was een paleis van gekleurd licht.

De kou dreef mij tenslotte naar huis, naar mijn 'eigen kamer' met uitzicht op de toren van de Sint Baafskathedraal. Het duurde een poosje alvorens ik mijzelf in Morpheus' armen kon dwingen. Morgen zou immers feestelijk worden voortgezet . . . en ik moest in vorm zijn.

(Wordt zo meteen vervolgd)

Maandag 2 januari 2012

***!**!*! GELUKKIG NIEUWJAAR !*!**!***

Nee, dit is niet een opgetogen Nieuwjaarsduik in Scheveningen - ieder jaar een verrukkelijk schouwspel - daar is het licht niet naar. Maar dit is wel mijn moeder in de Middelandse Zee, mijn moeder met wie ik in Scheveningen Oud&Nieuw heb doorgebracht. Wij, getweeën, het voelde als één, heel vertrouwd.
Op Oudejaarsavond was ik vruchteloos op zoek naar iets leuks voor ons beiden op televisie - mijn moeder is scherp van zien maar kort van memorie. Animal Planet waar wij dolgraag naar kijken had het veld moeten ruimen voor Commerciële Amerikaanse Onzin en dat wou ik ons niet aandoen. Maar op de Nederlanden viel nog veel meer aan te merken: Helemaal Niets! Ik troostte ons door te zeggen dat 'iedereen nu aan tafel zit en dan kijkt er niemand!' Wij zaten niet aan tafel want mijn moeder had geen honger en dat respecteer ik. Dan eten we ons heerlijk Oudjaarsdinertje op Nieuwjaarsavond, ook goed!
Deze televisieavond was aan ons niet besteed - had ik helaas moeten constateren, en na Youp viel ik van verveling even in slaap. Daar had ik voor gevreesd: dat ik om 00.00 uur niemand dan een diepslapende moeder zou kunnen omhelzen. Het vuurwerk waar ik zoveel van houd zou ik zeker niet live uiteen zien spatten aan de Amstel; dat wist ik op voorhand . . .

00.05 uur 2012 - ik schrik wakker van mijn mobieltje in mijn broekzak: mijn zusje Else die ons een gelukkig nieuwjaar komt wensen. Ik beantwoord haar geste en geef haar mijn moeder die zegt: ' . . . Ik wist niet of ik haar wakker zou maken om twaalf uur, want ik zag de klok niet'.
Nee, we zaten kennelijk op de verkeerde zender! Later heb ik op Nederland 1 wel nog waanzinnig genoten van een komisch zangduo bij Paul de Leeuw met een satire op de zirtaki! Dat kan een hit worden!!! Hun namen zijn mij ontschoten maar hun tekst niet.
Bedankt jongens!!!

En voor wie zich ooit heeft afgevraagd waarom ik onderteken met Omhelsd, je Edith ?
Dat heb ik van háár natuurlijk! Mijn innig lieve moeder Else heeft mij een schitterend voorbeeld gegeven in hoe je met het leven moet omgaan. Oneindig bedankt Ma, je hebt me gemaakt. Omhelsd, je E

Achterkant foto, Camargue 1964 - Jaren later van deze tekst voorzien.

Zondag 18 december 2011

In de tram op weg naar Anne Vegter brak ter hoogte van de Heinekenbrouwerij bij het Weteringcircuit de zon door. Stralend, heel even, een knipoog aan een verder donker bewolkte hemel. Simon, dacht ik! God is niet gek, dacht ik, en wist dat ik deze drie laatste woorden nog even in mijn gesproken column van vanmiddag moest verwerken.
Het was wat mij betreft een zeer dierbare middag. Ik verlangde ernaar de stem te horen van de dichteres wier gedichten mij bij lezing diep hadden geraakt. Dat overkomt mij niet zo vaak en dat is omdat ik in mijn leven veel meer poëzie gehoord dan gelezen heb. Daar moet ik iets aan gaan doen!
Tien jaar lang was Simon jurylid in eetcafé Festina Lente waar maandelijks een Poetry slam werd gehouden. We waren altijd present, ja het was een der hoogtepunten in de maand, altijd weer.
Jonge dichters horen, twaalf per avond en de talenten eruit pikken en je daar nooit meer in vergissen als je 'van poëzie bent doordesemd'.
Tien jaar lang heeft Simon 'om niet' een poëzieworkshop geënthousiasmeerd bij ons in de buurt. Die ging zelfs in de zomer door, iedere maandag in buurthuis De Klus. Eens zijn redding, en toen hij mij vond, mocht ik de laatste vijf jaar met hem delen. Vijfendertig mensen soms, die allemaal twee keer per avond in tien minuten een gedicht schreven op een door Simon opgegeven thema, èn dat ook allemaal voorlazen. Het werd opgenomen op een bandrecorder: dat was part of the fun.

Nou, dat was ik vanmiddag ook. Samen met meestermusicus Jan Klug en creatiefcriticus Piet Gerbrandy zetten wij vanmiddag een raamwerk op waarbinnen dionysischdichter Anne Vegter glorieus naarbuiten kon treden. Piet mocht een college wijden aan één gedicht, ik een gesproken column aan één woord en Jan maakte de onderbuikgevoelens wakker. Presentatrice Petra Possel interviewde en sprak aan. En dit alles in een overdonderend mooi nieuw cultureel centrum De Nieuwe Liefde op de Da Costakade in Amsterdam West. Daar gaan we meer van horen. Ze hebben onlangs een binnenhuis(vermoedik)architectuurprijs welverdiend ontvangen.

Jan, Anne en Mirjam van Hengel, redacteur bij Uitgeverij Querido - Na afloop voldaan!!!

Iemand vroeg na afloop om mijn tekst en die is te mooi om hem u te onthouden. Daar gaat ie:

ANNE VEGTER – Eiland, berg, gletsjer

MET VUUR SPELEN

In het gedicht All stars staat het woord ‘risicococktail’. . . Ik zag het voor me.
Even verwijlden mijn gedachten bij een spannende mix van drank en drugs,
au fond genotmiddelen, maar een risico in zich bergend met soms fatale afloop.

Nee, dacht ik, geef de middelen niet de schuld! De mens zelf - dat vat vol tegenstrijdigheden - is de risicococktail bij uitstek! Te beginnen bij de conceptie: men neme 1 eicel, voege daarbij miljoenen zaadcellen, even shaken, en na negen maanden moet je maar afwachten hoe die smaakt!
Zoet, als de vrucht in liefde verwekt en gewenst is. Bitterzoet als de eens begeerde vader op de vlucht is geslagen en je niet samen kunt proeven. Of . . . Bitter-brut . . . de wrange smaak in je mond - die na een verkrachting nooit meer verdwijnt. Eicel + zaadcel = risicococktail.
Dat is de wet van de Natuur.

Maar voordat we überhaupt van deze cocktail kunnen drinken, moet er nog heel wat gebeuren! Tijdens het gisten (zijn we misschien een meerling?), tijdens het distilleren (zijn we misschien homosexueel?), of tijdens het rijpingsproces dat al dan niet wordt afgerond of afgebroken (ben ik een rotte appel of een wonderkind, een zorgenkind of zondagskind?). Het wordt je zomaar in de schoot geworpen, een Godsgeschenk . . . of niet. En hoe voelt de draagster van het vruchtwater zich intussen? Himmelhoch jauchzend of zum Tode betrübt - dat beïnvloedt de smaak!

De oorsprong van de ingrediënten is eveneens van levensbelang. Aan de vruchten herkent men de boom, noem het erfelijke belasting. Was de boom sterk en gezond of aangetast door plagen, onzichtbare weeffoutjes tijdelijk verheeld?

Dat weten we pas later, als het water is gebroken en de baby zich een weg baant, door een veel te nauwe tunnel, dat is asking for trouble voor moeder en kind.
Vader is even buiten beeld . . .
Als het goed is afgelopen ontkurkt men de bubbels en met de baby aan de borst wordt getoast op nieuw leven. Daar is heldenmoed voor nodig, want ook al noemt men het ‘normaal’ - een kind verwekken is geen kunst – het is en blijft een risicococktail met alle abnormale scenario’s van dien.
Je zal toch maar de ouders zijn van . . . Anders, Kevin, Tristan . . . KAPOT

En waarom scheiden zoveel mensen? (Bij dat woord denk je altijd meteen aan de kinderen).
Wist u bijvoorbeeld dat de Neus van een vrouw haar partnerkeuze bepaalt? Het reukorgaan leidt haar feilloos naar diegene met wie de kans op sterk nageslacht het grootst is. Maar - als een vrouw de Pil gebruikt, ruikt zij heel anders en valt zij vaak voor de verkeerde man. Daar komt narigheid van!
Verliefd, verloofd, getrouwd, gescheiden . . . En de koters verhuizen mee of blijven achter. Of worden in deeltijd stierlijk verwend om de schade te beperken, want pijn doet het!

Zijn we verdwaasd en verdwaald, of gewoon slachtoffer van een Oude Natuurwet in een Nieuwe Tijd, waarin langdurige monogamie on-natuurlijk is?
De bijna onontkoombare drang tot voortplanting drijft velen het huwelijk in.
Vrouw of man - dat is om het even. En als je aan je verplichtingen hebt voldaan . . . begin je gewoon weer van voren af aan. Dat heet ‘met je tijd meegaan’.
L’histoire se répète - en daar is weer die keuze uit talloos veel miljoenen:
Welke risicococktail zal ik nu eens achteroverslaan?

Maar waarom zijn ze niet bij elkaar gebleven? Was het zó erg? En wát was er zo erg? Moest je uiteindelijk kotsen van die cocktail?
Dit wordt geen vrolijke opsomming en de lijst is verre van volledig. Liefde?
Hebt u wel eens een Narcissus in huis gehad – collected, calm, maar bovenal killing koel?
Of een Sadomasochist die je met zoetgevooisde stem de afgrond in praat? Prins op het zwarte paard. Vergif.
En dan is er nog de potentiële Zelfmoordenaar, al dan niet de daad tot het eind volvoerend: van een brug afgesprongen, een strop om een hals aan een boom of een balk, dan moet je wel radeloos zijn. . . . Had hij een keus?
Ik ben geneigd te denken van niet. De meest bizarre weeffout in een levenspatroon is het zó ondraaglijk lijden aan het bestaan, dat onherroepelijk moet worden afgehaakt . . .

Zo erg is het nog net niet met de Psychopaat . . . Verknipt, geknakt, gebroken, of de Schizofreen. Maar je wéét het niet, en het duurt soms een poosje alvorens de ware aard zich openbaart: gespleten - en geslepen genoeg om ons lang te misleiden, want je houdt zo van hem . . . van die charmante Pathologische Leugenaar. . . Man of vrouw – dat is om het even.
Soms zijn we ‘Verliefd op de begeerte en niet op de begeerde!’ is een wijze les van Friedrich Nietzsche in dezen, om onze obsessies en mislukkingen te verklaren.

                                                                       * * *

Edoch, het kan ook volmaakt zijn. God is niet gek: De Grote Liefde bestaat wel degelijk !
Die witte raaf vliegt ergens rond en als je geduld én geluk hebt, kom je hem tegen. De Ware Wederhelft, je moet er klaar voor zijn. En dan ben je weer één met z’n tweeën! Heel vertrouwd, heel nabij, heel oneindig. Ongedeeld Samen.
Zo kan het ook, met dank aan de Goden. Ik heb de risicococktail tot op de bodem geledigd. Heerlijk!
Mensch durf te drinken. Wees niet bang.
Het gaat om de levenskunst van de Volledige Overgave, met open vizier, in het volste vertrouwen op de eigen intuïtie. Voorzichtig, dat wel, het glas kan zo breken, dat is het risico, maar laat deze cocktail niet aan u voorbij gaan, op straffe van een gemist gelukkig leven!

Zondag 18 december 2011

Vrijdag 9 december 2011

Zelden heb ik op één dag twéé culturele topevenementen mogen beleven!
De violiste Frederieke Saeijs - zij speelde virtuoos op Simons 80ste verjaardag in de OBA - had mij uitgenodigd voor een huisconcert op de Willemsparkweg bij Beatrijs en Egbert Kuipers. Deze ware muziekliefhebbers beschikken thuis over een barokke concertzaal waarin een zó grote vleugel staat dat zij ooit het huis kochten mét vleugel erin; die kon het huis namelijk niet meer uit! Een Blüthner - dat schept verplichtingen . . . met name aan de kamermuziek.

Twee jaar geleden had Frederieke een hartenwens mogen uiten: een trio vormen met de Geörgische pianiste Nino Gvetadze en de Servische celliste Maja Bogdanovic. Op haar reizen rond de aarde had zij hen afzonderlijk van elkaar leren kennen, maar werd zij getroffen door hun zelfde warmbloedigheid. Ook tussen Nino en Maja klikte het onlangs meteen.
Alledrie zijn zij meervoudig prijswinnaars op de internationale concoursen. Sindsdien bespelen zij de hele wereld en wij waren de bevoorrechten, twintig in getal, die vanavond het Trio Arosa ademloos hebben mogen horen en zien. Een lust voor oor en oog!
Afwisselend gaf een van de dames de toon aan in composities van Ludwig van Beethoven (1770-1827), Nodar Gabunia (1933-2000, eens leraar van Nino), Sergei Rachmaninov (1873-1943, mijn favoriet deze avond) en na de pauze het Trio in a klein Opus 50 "Dem Andenken eines grossen Künstlers" van Pjotr Ilyich Tchaikovski (1840-1893), in zijn geheel.
Frederieke speelt op een viool van de Italiaanse vioolbouwer Pietro Guarneri (1695-1762) met de naam 'Ex-Reine Elisabeth' (1725, Venetië), die zij in bruikleen heeft van het Nationaal Instrumenten Fonds. Nino bespeelde dus de lyrische Blüthner, maar heeft een Steinway Grand Piano van hetzelfde Fonds tot haar beschikking en Maja speelt op een uiterst jonge cello van een cellobouwer die evenals de oude grootmeesters zijn beste cello's nog moet maken! Maja heeft er een bij hem besteld, voor over tien jaar!!! Dat was echt nieuw voor mij.
U kunt op zondagmiddag 11 december in Assen en maandag 12 december in Nijmegen nog getuige zijn van dit muzikale meesterschap. Daarna gaat ieder weer haar eigen weg na een geslaagde tournee door ons land in Hattem, Delft, Heemstede, Leeuwarden, Zwolle en Gouda. Een gouden stip!!!

Na afloop. Vlnr Nino Gvetadze, Frederieke Saeijs en Maja Bogdanovic

Gisteren kwam ik net uit mijn eerste remslaap (van rapid eye movement) toen de telefoon ging.
Het was Hedy d'Ancona, die zelf niet kon gaan slapen alvorens mij te verwittigen dat ik Simon naakt zou zien op de reusachtige overzichtstentoonstelling van Aat Veldhoen in het Centrum Beeldende Kunst aan de Oranje-Vrijstaatkade 71 in Amsterdam. Misschien zou het onverwachte van de aanblik mij schokken. Nee, ik ben altijd blij verrast als ik Simon ineens hoor of zie opduiken, ik vind het zelfs heerlijk!

Ik was vroeg gegaan vanmiddag - om een paar foto's te kunnen maken op deze salon-expositie - voor de massale opkomst een feit was. Wie heb ik al niet gekust, de hand geschud en gesproken. Ook onze Ruigoordse vriendenkring was ruimschoots present en dat deed mij goed: het is feest waar mijn vrienden zijn! Zo ook morgen, maar dan weer met een heel ander gezelschap, op Buitenzorg waar we eindelijk een verkleedpartij hebben met diner en dansen tot diep in de vollemaansnacht.

De tentoonstelling Huis Veldhoen, Aatje's Vrijstaat is te zien t/m 21 januari 2012. Het CBK heeft tijdens deze periode een heel programma samengesteld rondom deze grote kunstenaar. Ik doe een greep uit zijn werk. Het eeuwig scheppen zit hem in het bloed. www.cbkamsterdam.nl

De Westertoren gezien vanaf de Bloemgracht - Aat was toen 9 (!!!) jaar oud

Kabul                                                    Gerben Hellinga

Diana Ozon                                                  Leo van der Zalm

IJspret, altijd dankbaar druk

Niels Hamel te paard op de vlakte van Ruigoord

Iets voor Gerrit Komrij?

Na de officiële opening door Rudi Wester, schrijver, oud-directeur van het Institut Néerlandais in Parijs en vriendin van Aat sinds de woelige jaren zestig, speelde Esther Apituley voor ons. Aat kende haar al als baby en zij treedt op zondagmiddag 18 december nogmaals op tussen de naakten, bronzen, etsen en keramiek. Kunst overleeft Alles, want zij maakt ons gelukkig.

Woensdag 7 december 2011

Ik was vergeten dat ze zó mooi was!!! Op zaterdag 26 november vierden we de 60ste verjaardag van mijn liefste vriendin Catherine van Woerden in De Badcuyp, voormalig badhuis in de Eerste Swelinckstraat vlakbij de Albert Cuyp, onze mooiste markt. Dat zeg ik niet alleen omdat we er vlakbij woonden en Simon en ik daar geregeld een broodje-warm-vlees gingen eten en de bloemenman groeten die Simon nog kende uit zijn jeugd, maar vooral omdat dit voor Simon de buurt was waarin hij de wereld in al haar gruwelijkheid heeft leren kennen, en die herinnering hield hij levend.
Dat badhuis was het badhuis waar Simon één keer in de week naartoe werd gestuurd door zijn moeder; voor een dubbeltje douchen, voor een kwartje in bad. Ze woonden in de oorlog in de Govert Flinckstraat en daar heeft Simon zijn beste en misschien wel enige vriendje, de joodse Helmut Blumenthal, door de Duitsers zien wegvoeren, en daar heeft hij naar eigen zeggen zijn enige meester ontmoet: Honger. De Hongerwinter heeft hij overleefd maar vraag niet hoe . . .

De schitterende foto hierboven siert de omslag van het glossy magazine Catherine, voor de gelegenheid samengesteld door familie en vrienden van de jarige; een nieuwe trend. Ik had al eens een stukje geschreven voor de Dorothy, een andere lieve vriendin die 70 werd in september, en betreurde ook toen al dat er maar enkele exemplaren van werden gedrukt. Iedereen is natuurlijk razend nieuwsgierig naar de inhoud van deze lijvige bladen - met name naar hoe de eigen bijdrage erin terecht is gekomen - maar meer dan een glimp krijg je op zo'n feestavond dus nauwelijks te zien!
Het zal wel peperduur zijn om zoiets te produceren, maar ik zou er al gauw een paar tientjes voor op tafel willen leggen. Ik dacht meteen aan een soort veiling - bij opbod verkopen - en reken maar dat je dan uit de kosten komt én een aantal feestgangers met uniek historisch materiaal naar huis laat gaan. Hoe meer je er laat drukken, des te minder duur wordt het, en als er flink geboden wordt houd je zelfs geld over dat dan naar een Goed Doel kan worden doorgesluisd.
Het spreekt vanzelf dat de jarige mag beslissen wélk doel, als het maar goed terecht komt; die Pink Ribbon affaire is natuurlijk om van te gruwen!
Mijn goede doel zou een dertien-jarig meisje uit Kroatië zijn. Zij wil dokter worden en is zo knap dat zij naar het gymnasium in de grote stad mag, alleen haar ouders hebben daar het geld niet voor! De Staat betaalt een boel mee aan de opleiding, maar het kost € 80,- per maand om haar op een internaat te kunnen laten wonen, en dat moet wel want ze komt uit een afgelegen dorpje.
Mijn geweldige vriendin Yvonne Hillers, zelf kleuteronderwijzeres, lobbyde gisteren op ons wekelijkse tuindinertje voor deze schone zaak. Ik doe mee ook al heb ik het verre van breed, maar ik woon wél in het rijke Westen. Wie biedt?

Vrijdag 18 november 2011

Het was nog stil en mistig op het Domplein in Utrecht toen ik uit de bus stapte voor het Academiegebouw, alwaar ik gisterenochtend verwacht werd. In de Senaatszaal, onder het toeziend oog van honderden jaren geleerdheid, zou gepromoveerd worden. Het was niet de eerste keer dat ik daar was, maar wel ervoer ik voor het eerst de grandeur van dit monument. Kwam het omdat ik 'in functie' was deze keer, dat de hoogleraarportrettengalerij (vanaf 1685!) zo'n diepe indruk op mij maakte? Hoogst waarschijnlijk, want voorafgaand aan de ceremonie werden wij door de vrouwelijke (!)pedel uitgebreid geïnstrueerd waar en hoe we moesten lopen en staan, buigen en zitten; de Senaatszaal was even helemaal van ons alleen!

Wij - te weten promovendus Vincent Pieterse en zijn Iraanse vrouw Mina Mirzaian, haar zoon Kaveh Pourjalili en ik, beiden paranimf. Ik was wat overdressed, maar had de heren dan ook in rokkostuum verwacht wat helaas niet meer overal verplicht is. De heren professoren en de vrouwelijke (!) rector magnificus waren gelukkig wel in vol ornaat en dat geeft de gelegenheid wat mij betreft het nodige decorum; ik houd van verkleedpartijen!
Vincent kreeg een kwartier de tijd om de strekking van zijn proefschrift uiteen te zetten en de rest van het uur wist hij met trefzeker enthousiasme de vragen te beantwoorden die op hem werden afgevuurd, alles in het Engels en voor wie het boek niet gelezen had bijkans abacadabra omdat het razendsnel ging en vraag en antwoord aan bepaalde protocollen moeten voldoen.
Hora est. Het is natuurlijk allemaal pro forma, maar daarom niet minder spannend.
Als vriend en professor Fons Elders, die Simon lang en heel goed gekend heeft, niet in een verkeerschaos terecht was gekomen zou het echt spannend hebben kunnen worden, want hem was totaal in het verkeerde keelgat geschoten dat Simon zo geassocieerd werd met modern kapitalisme; met de beste bedoelingen overigens.

'... that the artistic critique of the countercultural movements of the 1960s is mainly responsible for contemporary neo-management discourse and its image of leadership. The contemporary leader takes the artist as his model (Boltanski and Chiapello - sociologen die vergelijkbaar onderzoek in Frankrijk deden -The New Spirit of Capitalism , 2007).
... My key example will be the Dutch Beat poet and performer, Simon Vinkenoog.'

De taal van de rebellen uit de jaren vijftig en zestig van de 20ste eeuw werd 'gestolen' en geruisloos omgevormd tot managersjargon om de oppositie de wind totaal uit de zeilen te nemen.
Weten we niet allemaal hoe de prachtwoorden 'ludiek' en 'hip' verschrikkelijk zijn verkracht?

'... The practice of language in neo-management discourse is centred on the catchphrases of 'creativity', 'innovation', 'authenticity', 'activity', and 'flexibility'. In these discourses, the leader is an exceptional person and his leadership is derived from his/her personal qualities. This is understood to produce change and promote innovation and development. Doing so involves vision, teamwork, creativity, inspiration, cooperation and networking.'

En ja, Simon wás die netwerker met die zo vurig begeerde kwaliteiten, alleen van leiderschap en guru-status moest hij niets hebben, en iets als 'winst maken' als énig oogmerk van een onderneming werd met walging geweerd door de Provo's. De homo ludens, de spelende mens, ging het destijds werkelijk om het spel en niet om de knikkers. Survivalen in de Ardennen of onder leiding van Emile over vuur lopen en andere navenante uitwassen in het kader van teambuilding werden strategisch ingezet om de veranderende tijden het hoofd te bieden. En wat dacht u van het huidige 'coaching' en hoe godverdomde veel geld daarin omgaat, ook bij de overheid?
Ik ga nu even heel kort door de bocht - het proefschrift ging natuurlijk eindeloos veel dieper - maar het is uitdrukkelijk Vincents bedoeling om discussie uit te lokken in de wereld waarin hij werkt, als spelbreker versus de valsspelers.

Ook Simons erudiete vriend Laurens Vancrevel, aan wie ik het boek had toegestuurd, wil een tegengeluid laten horen, ik citeer (zonder toestemming - vergeef me) uit een e-mail:
'Misschien weet je dat ik een van de redactieleden ben van een Frans documentatieblad over surrealisme, dat Infosurr heet. Ik ben van plan daarin iets te schrijven over het boek van Vincent P, een nogal kritisch stuk vanzelfsprekend. ... Zoals je weet, was er ooit een beroemd tijdschrift dat de titel had: 'Le surréalisme au service de la révolution'. Ik wil mijn stukje over de dissertatie noemen: 'Le surréalisme au service du capitalisme?' , met een vraagteken. Ik weet dat Simon altijd heel veel vraagtekens zette bij het kapitalisme en de wereld van het grootkapitaal.'

Dat weet ik ook en daarom was ik bij lezing beurtelings boos en verdrietig. Boos op die kutkapitalistencoaches en hun cliënten die het alleen maar om geld en macht gaat, en verdrietig omwille van hun gebrek aan historische kennis en inzicht: was Simon niet oneindig veel meer dan 'a pot smoking hippie' ? U zult begrijpen: ik zat vooraf boordevol ambivalente gevoelens . . . die ik achteraf pas gevat heb geventileerd. Toen was 'de buit'- in casu de bul - al binnen en kon het feest eerst goed gaan beginnen. Een uitbundige, vrolijke receptie barstte los: een stralende Vincent en Mina namen de felicitaties in ontvangst van alle aanwezigen persoonlijk, en wij paranimfen ook; dat hoort erbij! De trotse ouders van de kersverse doctor schaarden zich eveneens in het rijtje, terecht, want zonder hen zou deze frisse wind niet hebben kunnen waaien, hier&nu . . . en in de toekomst!

Vlnr: Mina, promotor Prof. dr. Hugo Letiche, vader en zuster Ingrid, dr. Vincent Pieterse, moeder, Kaveh en ikzelve . . .

Rechts: en profiel Fons Elders en, ons scherp aankijkend, de Parijse professor die mijn tafelheer zou zijn . . .

Deze fantastische dag werd 's avonds besloten met een diner in restaurant Bridges - vis op z'n Frans - van vijfsterren Hotel The Grand, voormalig stadhuis op de Oudezijds Voorburgwal. De heren professoren aan mijn kant van de tafel - zonder toga eruit ziend als verrukkuluk geboefte - verschoten aangenaam van kleur toen ik vertelde dat Simon hier vijf keer getrouwd was. En we zaten in wat eens de kantine was waar de Amsterdamse ambtenaren hun pakje brood niet naarbinnen konden werken ten overstaan van de muurschildering Vragende kinderen van Karel Appel. Op verzoek is deze dus tientallen jaren afgeplakt geweest, nu verplaatst naar de ingang, in ere hersteld en het menu feestelijk sierend. Simon, de springlevende . . .

Voor het eerst overvalt mij het gevoel dat ik het jammer vind dat Simon mijn dagboek over zijn ziekbed niet heeft gelezen; ik ben gewoon benieuwd wat hij ervan zou vinden als hij het nu opeens in handen kreeg. Gisteren barstte ik even in snikken uit toen ik beeldend voor mij zag hoe hij op één been zijn mooiste overhemd voor mij had aangetrokken en zich voor het eerst weer geschoren had. Dat snijdt mij nu door merg en been omdat ik onlangs zélf veertien dagen ontlinkerhand was, in het gips tot aan de elleboog, voor de zekerheid. Ik was gestruikeld in het donker en had mijn val met mijn linkerhand gebroken; mijn duim wou niets meer en de dokter gaf mij geen keus.
Alles met één hand te moeten doen viel mij zwaar tegen, maar ik kon tenminste wél naar de verjaardag van ons kleinzoontje lópen, ja op de terugweg zelfs een paar passen gedanst op een heerlijk straatorkestje! - Dat kan niet op één been -
En zo leert een mens relativeren. Voor het eerst begon ik te beseffen hoe diep wanhopig Simon van binnen geweest moet zijn. Mijn malheur was tijdelijk, het zijne voor altijd. Dan maar de bliksem erin, moet hij gedacht hebben en ik geef hem geen ongelijk. De schrik van de vuurvogel: lichamelijke afhankelijkheid. De hulp van anderen is voorbehouden aan baby's en heel oude mensen die naar een kindstadium zijn teruggekeerd. Niet voor een vogel die nog veel verder wilde vliegen, want zijn geest hád vleugels tot zijn laatste pennestreek . . .

Het verheugt mij dan ook zeer u vier feesten in juli te kunnen aankondigen die deze vuurvogel herdenken. Hij blijft inspireren.

De Schrik van de vuurvogel, 1992. Pastelkrijt op papier, 50 x 65 cm

Op vrijdag 1 juli is iedereen die dit leest welkom - dit is god zij dank geen facebook - in Galerie Joghem aan de Plesmanlaan 125 in Amsterdam. Om 17.45 uur zal onze uitgever Vic van de Reijt deze salonexpositie openen: 'Simon Vinkenoog: homo ludens'. www.exposities.sanquin.nl
Regio Amsterdam aanklikken, rechts vindt u de link naar Simon.

Op donderdag 14 juli staat mij en u allen dit in Gent te wachten:

De Honest Arts Movement nodigt u van harte uit voor de tentoonstelling

'De tuin van Simon'

23 gedichten zijn op groot formaat weerbestendig paneel te zien, te lezen en te horen in de middeleeuwse tuin van 'Hof van Ryhove', Onderstraat 20; in het hartje van het gedruis der Gentse Feesten is daar volop stilte. Vanaf 20.00 uur wordt die 'verstoord' door sprekers en muziek: een HAM hommage aan dichter, schrijver en performer Simon Vinkenoog. www.honestartmovement.be

Op zaterdag 16 juli wordt het Simon Vinkenoog Theater Bij De Boom officieel feestelijk in gebruik genomen door de tuinders en genodigden. Van 14.00 tot 17.00 uur is het bal!

Een ontwerp van medetuinder Bill Bodewes

En op maandag 18 juli, Simon's verjaardag, sluiten wij de feestelijkheden af met de onthulling van het borstbeeld dat Jeroen Spijker maakte (zie woensdag 30 maart). In de OBA aan de Oosterdokskade in Amsterdam komt Simon te staan op de afdeling poëzie. Ik heb Vincent Pieterse gevraagd gastspreker te zijn. Deze enthousiaste promovendus zal Simon op onvermoede wijze voor u uit de doeken doen. www.oba.nl

De langste dag werd op Buitenzorg gevierd met een verrukkelijk diner bij de Boom die ons met welbehagen gadesloeg. Ik had eigen teelt van vorig jaar bij me: menigeen zei nog nooit zoveel te hebben gelachen.

Louter genieten, lieve Simon, ik doe het nog steeds, mijn schat! Dank je voor Alles.

Vrijdag 10 juni 2011

Donderdag 14 april 2011

Ik zie mezelf zó wegrijden, de grens over, om voorlopig niet meer terug te komen. Mijn vriendin Simone Carlier had een hele route uitgestippeld in de Achterhoek waarheen zij mij vergezelde naar mijn aan- en optreden in Lochem.
Op 8 januari 2010 was ik 's ochtends opgebeld door Lia Huipen van het Cultureel Café Lochem met het verzoek daar op 8 april 2011 hun gastspreker te willen zijn. Zij had mij de avond tevoren bij Pauw & Witteman gezien en durfde het aan mij in de programmering van het komende seizoen op te nemen. Ik schrok een beetje: 'Dat is pas over meer dan een jáár!!!' en bloosde van de hoogte van het honorarium. Hoe zal ik er dan vóór staan, dacht ik, een jaar vliegt voorbij maar lijkt ook oneindig ver weg. Ik zei natuurlijk onmiddellijk 'Ja' en mooier had deze belangrijke dag ook niet kunnen beginnen: 's middags zou het uitkomen van mijn boek op de uitgeverij, Singel 262, met een feestje worden gevierd.
En afgelopen weekend - wat lijkt dat al ontzettend lang geleden - was het zo ver. Omdat ik weet dat mijn tuinvriendin Simone haar eerste zestien levensjaren heeft doorgebracht in Lochem, vroeg ik haar mee. Ook ik had belangrijke jeugdherinneringen aan de Achterhoek, dus gingen wij samen iets delen en dat was verdomd opwindend.
Vrijdag de 8ste april was een stralend warme dag. Ik had Simone op Buitenzorg opgehaald en om 12.30 uur zoefden wij de A1 over op weg naar het oosten des lands. Simone had verzonnen dat we eerst in Zutphen zouden langs gaan bij haar neefjes Dimitri en Iwan die daar een autofabriekje hadden

Ze stonden ermee in de Autokampioen van deze maand en werknemer Loek was van harte bereid ons alles over dit wagentje te vertellen. Hij wilde zelfs een stukje uit rijden gaan wat wij afsloegen want zoiets is geen tussendoortje; dat had ik ooit ervaren in de Donkervoort van vriend Peter Warnaar, pure sensatie, heerlijk! Het witte wagentje waarin u mij hierboven ziet zitten is voor rond de € 10.000 van U, of van mij, als ik zou besluiten een heel ander leven te gaan leiden, ver hier vandaan.
Wij vervolgden onze tocht door dit oude landschap waarin op dat moment de magnolia's op hun allermooist waren en de natuur superieur met hun schoonheid beheersten. Die bomen zijn daar namelijk reusachtig groot, veelal de roze/rode variant, dominant tussen ontluikend lover rondom. Op naar Hotel De Scheperskamp wat Simone moeiteloos kon vinden, hier en daar wees zij mij schooltjes aan, caféetjes en huizen van familie en vrienden. Wij streken neer op het terras van het hotel gelegen in een schitterende mooie grote tuin, alleen vogels te horen en zachte stemmen aan de high tea. Wij bestelden een biertje en genoten in stilte van alles tot dusverre.

Simone komt uit een groot gezin met wel acht of negen kinderen en groeide op in het koetshuis van een kasteeltje aan de Berkel. Haar zusje Christianne Carlier woont daar nu weer en ik voel volkomen waarom. Vanuit haar huis zie je de Berkel stromen, zoet water om in te springen vlak voor de deur en een tuin die uitzicht biedt op een glooiend groen landschap dat al eeuwen hetzelfde oogt, met wat paarden in de verte tegen een bosrand aan. Landelijke weggetjes, een andere wereld, nauwelijks vindbaar en toch zo vlakbij! Dank je Chris, dat we bij jou mochten eten.
Daarna naar de schouwburg. Een en ander speelde zich af in het theatercafé: op een los podium in een feestelijke zaal stond een sfeervolle stoel, een klein tafeltje met een brandende kaars, water en wat bloemen. Boekhandel Lovink was present, de culturele elite had zich verzameld voor de maandelijkse 'ontmoeting' , de doelstelling van de CCL-avonden, waarin mij voorgingen Kristien Hemmerechts (Over leven en schrijven - vrijdag 12 november 2010) en Margriet de Moor (De schilder en het meisje - vrijdag 11 maart 2011); alledrie zijn wij weduwe geworden in de bloei van ons leven. Mijn voordracht Liefde overwint alles zou natuurlijk gaan over De Grote Liefde die ik heb mogen meemaken, maar na de pauze nam de avond een verrassende wending.
Er zaten met name dames te stralen op de eerste rij en een van hen vroeg mij : 'Denkt u dat na zó'n Grote Liefde er nog ruimte is voor iets nieuws?'
Toen brak ik open, want mijn antwoord mocht volmondig 'Ja' luiden en wederom sprak ik uit eigen recente ervaring. Sinds enige tijd koester ik diepe gevoelens voor een homosexuele man en ik blijk niets veranderd. Tot mijn eigen vreugde overmant mij dit gevoel. Ik ben niet dóód vanbinnen! Dat is immers maar afwachten na inderdaad De Grote Liefde te hebben beleefd en overleefd.
Don't settle for less - dat kan ik niet - Settle for different - dat kan ik wel.
En zo liep de avond de nacht in tot grote tevredenheid van iedereen, hoop ik. Simone en ik dronken op ons hotelbalkon tot half drie de wijnfles leeg. De volgende dag zou ik de zusjes door de omgeving rijden met als hoofddoel de woonboot bezoeken waar hun oudste zuster Marga vorige zomer op 16 juli is overleden. Simone was daar nog nooit geweest en dit was de laatste acte van het rouwproces. De boot stond te koop, maar de familie heeft geen haast: alles lag er zó bij alsof het gisteren was.

op de woonboot van Marga en Henk, die zeven maanden later stierf

kunstwerk van Marga Carlier

Chris en Simone bij het graf van hun zuster Marga

Na een bezoek aan broer Jos, een begrip voor Lowlandsmedewerkers, en de woonboten van hun neven Dimitri en Iwan gidste Chris ons over landwegen naar Velp waar we de tour de famille besloten met verrukkelijk voedsel op het terras van De Jonghe Enkelingh

dat toebehoort aan de nieuwe geliefde in haar leven. Spring was voelbaar in the air. Tegen zessen koersten Simone en ik weer naar Amsterdam waar een prachtavond op Buitenzorg ons wachtte.
Onze vriendin Yvonne Hillers gaf een feest in ons clubhuis om te vieren dat ze bevrijd was van huwelijkse schulden - die zij in een mum van tijd wist af te lossen door keihard te werken - en van nu af aan van de vrijheid tot ... kon gaan genieten. We gaan een heerlijke zomer tegemoet.

Hier neemt Yvonne een besmeurde kerstman in ontvangst voor de 'rituele verbranding'; haar vrienden Wilmar & Franka weten waar ze van houdt: Showblokjes - en menigeen kwam onverwacht geweldig voor het voetlicht met zang, dans en voordracht. Ja, het werd weer een nacht om nooit te vergeten. Ik had Raoul Wijsma - derdejaars Jazz-zang op het conservatorium - gevraagd The more I see you, the more I want you voor ons te komen zingen. Een toepasselijk lied dat gold voor ons allen: Yvonne, stralend middelpunt in onze vriendenkring, we love you . . .
En er volgde een nazit en de volgende dag nog een na het opruimen. Zo is zij, zo zij het . . . zo zijn wij.

Donderdag 7 april 2011

Yvonne Hillers - Buitenzorg - woensdag 6 april 2011

Ik heb een verrassing voor haar in petto en er is er maar één die dat weet.
We hebben vanavond voor het eerst weer buiten gegeten in Het Ruige Reetje. Yvonne had couscous gemaakt met een tahine van kip en wortelen en de benodigde uitgekiende specerijen, en daarin is zij een Meesteres. Ik heb dit woord nog zelden gebezigd, noch met een hoofdletter geschreven, maar zij maakt de M waar, in alle opzichten.
Yvonne is al dertig jaar kleuteronderwijzeres. Ik kan nog veel van haar leren, en daar gáát vriendschap toch voor een groot deel om. Elkaar inspireren, kunnen luisteren en alles kunnen zeggen. Dat laatste vind ik het allerbelangrijkste.
De spirit en het energieke humeur dat ik aan iedere ontmoeting overhoud, hebben alles te maken met golflengte. Alles is energie, maar die moet wél bij je passen. Ja, er ís een korte-, middellange-, en langegolf. En vriendschap is samen alle zeeën kunnen bevaren. 'Energietrillingsgetal' komt ineens bij mij op. Dat is iets heel anders. Als dat niet klopt, moet je elkaars gezelschap niet zoeken. Het heeft te maken met levenshouding; het eerste is variabel.
Ineens besef ik wat mijn vriendin Catherine van Woerden, die ik ken vanaf mijn achttiende, en mijn laatste liefste vriendin Yvonne Hillers, die mij na Simons dood opnam in haar vriendenkring, met elkaar gemeen hebben: wij zijn hartsvriendinnen. De grondslag van diepe verstandhouding ligt in het boeddhist zijn zonder dat we dat weten of met zoveel woorden benoemen. Eenvoudigweg omdat wij zijn wie wij zijn, zonder masker, levend vanuit peace of mind, wij zijn gelukkig met ons zelf en kennen geen afgunst noch jaloezie.
Toen ik Simon eens vertelde over het straalkacheltje dat te dicht bij mijn blote voet stond - ik was naaktmodel voor schilders in Israël en had de naam niet meer te bewegen als ik eenmaal stilzat - en dreigde die op korte termijn te verschroeien, en mijn besluit om die 'warmte' dan maar op te slaan voor later (rond de jaarwisseling kan het ook daar koud zijn en daar zijn de huizen niet op ingericht) riep hij uit: 'Maar Edith, jij bent gewoon boeddhist!' En ik begreep wat hij bedoelde. Dat eigenlijk niets je écht van je stuk kan brengen, tenzij iets gruwelijks waar je niets aan kunt doen. Het leven nemen zoals het komt, niet willen sturen maar dat overlaten aan de Voorzienigheid, omdat je vertrouwt op je eigen keuzes.

Vrijdagavond treed ik op in Lochem, in de schouwburg, alleen. Zaterdagavond gehen wir los . . .

post scriptum

Martijn Steenbergen belde om 17.00 uur om te zeggen dat de Ode aan Buitenzorg binnen was!
Op zaterdag 16 juli bouwen wij daar een officieel feestje omheen: lang leve de levenskunstenaar.
In het Simon Vinkenoog Theater bij de Boom, een openluchtjuweeltje op Buitenzorg.

Maandag 4 april 2011

Ik was blij dat ik mijn agenda volledig had opengehouden voor de vrije zaterdag voorafgaand aan de grote Nacht. Het schoenenmuseum schoot erbij in en ik werd niet vóór acht uur verwacht die avond. De briefing was wat chaotisch verlopen, dus van het dichtersdiner dat om 18.00 uur begon had ik geen weet. Ja, ik was geen dichter; dat zal het zijn! www.denachtvandepoezie.be

s' Ochtends was ik in het historisch hart van Gent wakkergeworden in het grootste bed ooit in de art gallery/ guesthouse van Isabelle Onselaere - edelsmit - en Wouter De Bruycker - voormalig stuurman op de grote vaart en nu succesvol ondernemer met een zeer goede smaak.
www.art-club.be en www.artgalleryguesthouse.be.
Op de tast had ik 's nachts mijn kamer gevonden - komend uit Harelbeke - nadat Hilde en Jos Brabants mij voor de deur hadden afgezet met een bosje sleutels. Daar houd ik van. Niemand hoeft mij te ontvangen en de weg te wijzen; die wijst zich zelf. Ik was dus aangenaam, ja diep getroffen toen ik de volgende morgen de enorme verfijning ontwaarde in ieder detail van dit wonderschone gebouw. De geur van croissants deed mij vanzelf de weg naar de keuken vinden. Zwaar geïmponeerd daalde ik de trappen af en na een allerhartelijkste ontvangst door Wouter en Isabelle kon ik mijn vreugde niet op toen ik daar Gerrit Komrij en zijn vriend Charles Hofman - een rasAm*dammer - aan de ontbijttafel trof.
Ik informeerde of zij mijn boek hadden ontvangen in Portugal - hadden ze niet, Ilse! - en na een uiterst genoegelijk samenzijn gingen wij uiteen. Vanuit mijn kamer had ik al gezien dat de belangrijkste toren van de stad vlakbij stond, tegen een strakblauwe hemel - ik liep er regelrecht op af: de Sint Baafskathedraal die mij wederom overdonderde. Ik heb twee kaarsen ontstoken: één voor het Verleden en één voor de Toekomst - het Heden is er om te beleven.
Ik ben naar het Lam Gods gaan kijken waaraan ik de mooiste herinneringen bewaar. Het was één van Simons lievelingsschilderijen, wij hebben het nog in het 'echt' gezien, er met onze neuzen dicht bovenop gestaan! Nu was het Lam opgeborgen in een klimatologische kas. Betalen - en dan een ruimte inkomen waar zo'n tachtig mensen doodstil een koptelefoon aan hun oor gekluisterd houden. Een bizarre ervaring die diepe stilte. Ook ik was ontroerd.
Eenmaal weer buiten begaf ik mij slenterend door deze schitterende stad, hier en daar een sigaretje rokend, genietend van de geschiedenis die daar tastbaar wordt. Ik wilde mijn favoriete kasteel zien, Het Gravensteen, dat mijn fantasie altijd op hol doet slaan. Ik hóór het hoefgetrappel als ik de poort betreed.

Hoe vaak ben ik er al niet geweest, maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Alle honderdtwintig treden beklommen om uit te zien over de stad waar ik zielsveel van houd: Gent, waar één van Simons beste vrienden woonde, Noud van den Eerenbeemt. Wat hebben wij hier vele sporen liggen - ik voel me hier thuis.

Ja, waarom zou ik mezelf niet eens grondig verwennen, dacht ik, en besloot een rondvaart te gaan maken. Vanaf het water is een stad immers op haar mooist. Ik had oesters gezien op een terras aan de Graslei - de allermooiste lei van de stad - en daar had ik zin in. Glaasje witte wijn kan geen kwaad en dan kijken naar alle voorbijgangers en verliefde paartjes die zich koesteren in de zonnestralen.

En terwijl ik daar innig gelukkig zit te zijn op het terras van Belga Queen, gesitueerd voor een 12de eeuws monument, hoor ik een stem een hartelijke begroeting uitspreken die ik in eerste instantie voor mijn buren bedoeld achtte, maar tot mij werd gericht.
En wie staat daar vóór mij: de jongste zoon van vriend Noud, Raphaël van den Eerenbeemt. Hij was acht jaar toen wij elkaar voor het eerst ontmoetten. Bestaat toeval? Wij dachten van niet. En toen kon de dag niet meer stuk.

Hij nam me mee naar het etablissement dat hij binnenkort gaat exploiteren, nu nog De Nauwe Zak geheten, gelegen aan het Anseeleplein vlakbij de Vrijdagmarkt. Het was heerlijk om even met deze jonge man mee te dromen. Hij is goochelaar, van huis uit meegekregen, en wil zijn passie de ruimte geven door een Soirée-Variété te beginnen. Waar de hele stad mee wegloopt, voorspelde ik hem. Ik vond het belangrijk dat hij mijn gastheer Wouter De Bruycker leerde kennen en te zien hoe die met een oud gebouw was omgegaan. Want Raphaël wíst dat de sfeer het allerbelangrijkste is en van Wouter en Isabelle was een heleboel te leren. Een zinvolle ontmoeting volgde, nog een biertje in de zon op de grote binnencourt en daarna naar de Vooruit! Daar was ik in een uitgelaten stemming - niet in het minst vanwege een veelbelovend telefoontje.

Michael Horovitz in Demian, Antwerpen, vrijdag 1 april 2011

Michael Horovitz noemde het cheerful en zo voelde ik me ook. Ik had er ongelooflijk veel zin in, verwachtte Niets en Alles, en het werd meer dan dat. Want wat heb ik een enorm grote, echte vriendenkring in Vlaanderen. En op zo'n feestavond - 50 dichters en alles daaromheen - zie je ze bijna allemaal!!! Kortom, we hadden backstage ontzettend veel plezier met z'n allen en in complete euforie besloot Spinvis de nacht. www.youtube.com/watch?v=69kW6PD7aC4
Na nog een hevig gesprek met Erik de Jong over verliefdheid besloot ik de afterparty in een caravan vlakbij te laten voor wat ie was, het liep al tegen zevenen. Ik was té goed gehumeurd en wilde in deze staat blijven. Blij aanvaardde ik het aanbod van Juul en de jongens om mij per tomtom naar huis te brengen, Kwaadham 52, het werd al licht en de vogels zongen.

Woensdag 30 maart 2011

Donderdag 17 maart 2011

Dit was aan het eind van de avond, halverwege de nacht. Wat zien we er nog patent uit!
Uitgever Anton Scheepstra uit Groningen was een der laatsten die ik op het Boekenbal ontmoette. Wij hoefden niet meer 'beschaafd voor te dringen' om op het Marnixbordes op de foto te mogen: er was bijna niemand meer op die bovenste verdieping, dus de fotografe/werkstudente deed haar werk met graagte en legde ons vast . . .
Ik had een verrukkelijke avond gehad maar nog geen pasje gedanst in tegenstelling tot vorig jaar. Toen rende ik tot drie keer terug naar de bovenzaal waar mijn favoriete dansmuziek bleef klinken op een bijna uitgestorven dansvloer. Langza